Parisa Akbarzadeh
Creatieve Coach Kinder- en Vrouwenrechten
Verhaal
Ik ben Parisa, kunstenaar en maker van projecten die altijd draaien om één verlangen: rechtvaardigheid zichtbaar maken via kunst. Kunst is voor mij een taal die iedereen kan spreken – met een penseel, met woorden, of met een camera. Het is de manier waarop ik mensen wil laten ontdekken dat hun stem ertoe doet. In de afgelopen jaren heb ik kinderen leren tekenen over hun recht op onderwijs, jongeren poëzie laten schrijven over vrijheid van meningsuiting, en vrouwen uitgenodigd om hun kracht te verbeelden in schilderijen en foto’s. Vaak gebeurde dat in buurthuizen, scholen of kerken. Voor mij voelde dat als kleine oases: plekken waar je even vrijuit kon ademen en uitspreken wat anders onuitgesproken bleef. Voor vrouwen betekende dat vaak een nieuw zelfbeeld. Niet alleen moeder of dochter, maar ook iemand met een eigen stem, een eigen recht op waardigheid. Ik heb gezien hoe een gedicht een spiegel werd, hoe een schildering veranderde in een statement van kracht, en hoe een gezamenlijke collage herinnerde aan solidariteit. Ook bij kinderen en jongeren zie ik telkens weer hetzelfde: velen weten niet dat ze rechten hebben. Hoe kun je je stem gebruiken als je niet weet dat die stem telt?
Hoe kan een meisje zich veilig voelen als ze niet weet dat veiligheid een recht is? Daarom ben ik gestart met een nieuw project. Ik geef kunstzinnige workshops waarin jongeren niet alleen leren wat hun rechten zijn, maar ook hoe ze die zichtbaar kunnen maken. Tekenen met gesloten ogen op muziek om vrijheid te voelen. Met een camera het leven in hun buurt vastleggen. Poëzie schrijven om kwetsbaarheid en kracht te uiten. Het gaat mij niet alleen om kennis, maar vooral om stem. Ik wil kinderen en vrouwen de middelen geven zichzelf uit te drukken. Ik wil verhalen losmaken die verbondenheid scheppen in wijken waar mensen vaak langs elkaar heen leven. Want ik geloof dat kunst daarin de sleutel is – een brug tussen stilte en stem, tussen individu en gemeenschap. In 2020 en opnieuw in 2025 mocht ik de titel Vrouw van Rotterdam in Kunst & Cultuur ontvangen. Voor mij is dat niet alleen een erkenning, maar ook een aanmoediging: om door te gaan, om kunst te blijven inzetten als spiegel, als stem, en als ruimte voor rechtvaardigheid.
